Dit zit er in Brents rugzak voor hiken & trailrunnen in Zwitserland

Zinal voelde voor Brent als thuiskomen. Als kind kwam hij er al eens, en deze zomer keerde hij terug voor een week vol buitenlucht. “Ik ging met mijn vriendin en met familie om er te wandelen. En ik voegde daar solo nog trailruns aan toe.”

Zijn dagen startten vaak vroeg. “Om 6 uur opstaan, snel een trailrun van 5 tot 7 kilometer meepikken, nog voor er volk op de paden te zien is. Het ontbijtbuffet was dan nog niet open, dus ik liep ‘op reserve’.” Daarna wél goed eten, en met volle goesting opnieuw de bergen in voor een wandeling.

“In de Zwitserse bergen moet je maar 1 bocht nemen en je zit op een fotogenieke locatie. Dat is pure natuur! Zo uitgestrekt. En onderweg spotte ik roofvogels, wilde berggeiten, herten en marmotten.” De highlights? “De gletsjer van Moiry in volle glorie met dat helblauwe water aan de stuwdam, de pittige Roc de la Vache met 1000 hoogtemeters, en de Bisse de Torrent Neuf met hangbruggen en afgronden waar je automatisch wat trager van gaat stappen, al is het maar om extra rond te kunnen kijken.”

“Ik had eigenlijk twee draagsystemen bij: een dagrugzak om te hiken, en een compacte trailrunrugzak voor mijn loopjes. Zo kon ik makkelijk switchen naargelang het weer en de planning.”

•    Dagrugzak (± 30 L) met regenhoes: voor hikes en wisselvallig weer. En die regenhoes is ook gewoon handig om je rugzak proper op de grond te kunnen zetten.

•    Trailrunrugzak (± 12 L): comfortabel en licht, alles binnen handbereik. Ideaal voor snelle tochten, minder top als je “alles voor alle scenario’s” wil meesleuren.

•    Schoenen: Brent droeg trailrunschoenen (tegen het klassieke ‘hoge bergschoen’-advies in), omdat zijn enkels door trailrunnen goed getraind zijn. Voor hem primeerden demping, ademend vermogen en grip.

•    Loopshort + shirts: luchtig, sneldrogend, gemaakt om veel te zweten en toch comfortabel te blijven.

•    Wandelsokken: geen overkill aan padding, wel sokken die goed ademen en je voeten happy houden na uren stappen.

•    (Trail)wandelstokken: “Dat zijn echt twee extra benen.” Vooral bergop vindt Brent ze goud waard voor ritme, gewichtsverdeling en ontlasten van je bovenbenen.

•    Pet: sneldrogend en zonwerend. “Bij elk riviertje ging die even het ijskoude smeltwater in voor instant airco op mijn hoofd. Zalig.”

•    Regenjas: In de bergen kan het weer snel omslaan. Een waterdichte laag is geen luxe.

•    Waterfilter: zo hoef je geen liters mee te sleuren. Even filteren, drinken, verder. “Gletsjerwater smaakt extra ‘puur’, ook al is dat misschien vooral het idee.”

•    Drinkfles: één fles volstaat als je onderweg kan bijvullen.

•    Snacks: gels voor tijdens het lopen, plus ‘goesting-snacks’ voor op de hike, zoals repen, koeken, snoep… “Ik kan daar écht naar uitkijken tijdens een lange klim.”

•    GPS of sporthorloge: met offline kaarten + hoogteprofiel. “Handig om te zien hoeveel klimmekes er nog aankomen.”

•    Zonnebril: om je ogen te beschermen tegen de hoogtezon.

•    Powerbank: “Achter elke bocht ligt een fotogeniek plekje.” En foto’s vragen batterij.

•    Koptelefoon: “Ik draag open-ear headphones van Shokz tijdens het lopen, zodat ik nog altijd hoor wat er rond me gebeurt.”

•    Telefoon + eSIM: “Zwitserland is geen lid van de EU, dus gelden de EU-regels voor gratis roaming daar niet. Een eSIM-kaart (bijvoorbeeld van Revolut of Holafly) is een handige oplossing om voordelig mobiele data in Zwitserland te krijgen zonder fysieke kaart, waardoor je torenhoge roamingkosten vermijdt. Ook belangrijk om te weten is dat je in de bergen vaak géén bereik hebt. In zo’n geval biedt een satellietcommunicator uitkomst.”

Brents rugzakfilosofie is simpel: comfort én zekerheid, zonder overdrijven. Niet alles moet mee, maar de basics moeten kloppen. Zeker als je hoogtemeters maakt in warmte, of als paden plots minder duidelijk blijken dan op je app.

Dat voelde hij vooral tijdens een solo-trailrun die hij via Komoot uitstippelde. Op papier leek het prima haalbaar, maar in realiteit was het steiler, trager en technischer dan gedacht. Bomen die over het pad lagen, sneeuwvelden die je dwingen om om te keren, en bovenal: geen bereik. “Ik was veel langer onderweg dan voorzien. Met trillende benen, nul energiereserve, en dat onbehaaglijke gevoel van: als er nu iets gebeurt… wie kan ik bereiken?” Volgende keer gaat er een satellietcommunicator mee.

En tegelijk: diezelfde week zat hij ook gewoon met een kinderlijk brede grijns te kijken naar de gletsjer van Moiry, met smeltwater zo blauw dat het bijna onrealistisch lijkt. “Juist dat contrast maakt de bergen zo verslavend.”