The King’s Trail: op ski’s over de Kungsleden in Zweden

Op een rijtje glijden we over een bevroren meer, een slinger door het wit. De sneeuw kraakt onder onze skilatten, onze pulka’s schuiven gedwee achter ons aan. Rondom ons rijzen bergen op als zachte slagroomtoefen. Alles is wit. Alles is stil.

De Kungsleden, Zweeds voor ‘het Koningspad’, is een van de bekendste langeafstandsroutes van Scandinavië. Over zo’n 440 kilometer doorkruist ze het noorden van Zweden. Wij verkennen met reisorganisatie Travelbase vijf etappes van het noordelijke deel, van Abisko naar Singi. Met negen avonturiers trekken we van hut naar hut, elk met een pulka achter ons aan: een bagageslee die trouw volgt als een goed opgeleide hond.

Twee dagen eerder landden we in Kiruna bij -20°C en een heldere hemel. Diezelfde avond krijgen we meteen waar we op hopen: groene flarden noorderlicht dansen boven de hut. We blijven naar het magische spektakel kijken tot we steenkoud zijn.

De volgende ochtend laten we de bewoonde wereld achter en glijden door een kaal berkenbos. Rode kruisen op houten palen wijzen de weg. Gsm-bereik is er niet. Een digitale detox krijgen we er gratis bij. Het is muisstil. Geen verkeer, geen elektriciteitskabels, geen bromtoon van beschaving. Alleen onze ademhaling. “Je hebt hier maar één taak: één voet voor de ander zetten”, zegt onze gids. Het maakt de tocht bijna meditatief.

We lunchen onder de staalblauwe lucht, met de zon hoog boven ons en voelen ons de koning te rijk op deze King’s Trail. En als even later een rendier voorbij huppelt, kan de dag helemaal niet meer stuk.

Waar we gisteren nog beschut tussen de bomen gleden, glijden we nu door een overweldigende leegte. We trekken over een bergpas en een eindeloos bevroren meer. Tijdens de lunch grappen we dat we graag eens een beetje storm willen, “een kleintje maar”, om de full experience te beleven.

Een uur later hebben we prijs. Een ijzige wind beukt tegen ons in, sneeuw stuift wild in het rond en de horizon is verdwenen. De hut lijkt een stipje dat maar niet dichterbij komt. Onze wimpers bevriezen, alsof we witte mascara dragen. Pauzeren is geen optie, daarvoor is het te koud, dus stap voor stap schuiven we vooruit. “It will be a walk in the park”, had onze gids vanochtend gezegd.

Als we eindelijk de hut bereiken, zijn we uitgeput en dolblij. De voldoening is enorm. De huttenwaard staat ons al op te wachten met een thermos warm bessensap. We warmen op bij de kachel en praten na over onze dag en over wat er morgen op het programma staat. “It will be a walk in the park”, voorspelt onze gids, waarop we lachen. Ondertussen weten we dat die voorspelling zelden klopt.

Op dag vier bereiken we de Tjäktjapas, het hoogste punt van onze route. Vanaf hier gaat het naar beneden. Maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Eén voor één gaan we onderuit, als Bambi’s op het ijs. Gelukkig is de landing zacht, dus vinden we dat niet erg. Integendeel, er wordt vooral veel gelachen. En we juichen als we eens zonder vallen beneden geraken.

Elke avond duiken we de sauna in. Niets is heerlijker dan na een dag in de vrieskou de hitte voelen. Vervolgens rennen we naar buiten en rollen door de sneeuw. De kou prikt als naaldjes in onze huid. En dan snel weer naar binnen, voor een tweede ronde.

Wat blijft hangen na zo’n reis? Sowieso de stilte, de eenvoud. Maar ook: het verlangen om hier terug te keren. In de zomer, om te ontdekken hoe deze witte wereld eruitziet in het groen. Zonder vrieskou, zonder bevroren wimpers. It will be a walk in the park.