© Sofie Gheysens 

🕒 Leestijd: ongeveer 9 minuten

Ook zo genoten van GR5? Ellen en Bart ontdekten al die natuurpracht

Acht zondagen lang volgden Vlaamse één-kijkers de belevenissen van een groep jonge hikers, die op de GR5 op zoek gaan naar hun vermiste vriendin. Hoe dreigend de sfeer ook wordt, de setting blijft immer betoveren. Met dank aan locatiejagers Ellen Scheers en Bart Matthys, die al die wondermooie plekjes opspeurden.


De natuur, snoepgoed voor de ogen

De zon priemt over een bergkam en doorprikt het mysterieuze misttapijt dat boven de Col du Donon hangt. De vogels fluiten, maar een dreigend muziekje zorgt voor een onheilspellende sfeer. Op deze Vogezenflank ontwaken vier langeafstandswandelaars, die precies 55 dagen eerder begonnen aan een tocht van ruim 2.000 kilometer. Tussen Hoek van Holland en Nice, over de Ardennen, de Vogezen, de Jura en de Alpen, gaan de stappende hoofdrolspelers op zoek naar Lisa, hun vriendin die vijf jaar eerder spoorloos verdween. En passant kijken ze behoorlijk wat persoonlijke demonen in de ogen. Want de rugzakken van de wandelaars bevatten naast slaapzakken ook een heleboel donkere geheimen, die mondjesmaat aan de kijker worden onthuld.

 

Bij momenten gaat het er heftig aan toe in ‘GR5’, de zondagavondserie die genoemd is naar het langeafstandswandelpad doorheen Nederland, België, Luxemburg en Frankrijk. De emoties vliegen alle richtingen tegelijk uit. Maar hoe harder de hoofdrolspelers tekeer gaan, hoe vrediger de natuurlijke omgeving erbij lijkt te liggen. De bossen, velden en bergen waardoor en -over de GR5 slingert, zijn misschien wel de grootste blikvanger van de reeks. Heus snoepgoed voor de ogen.

 

Of het pad zuidwaarts nu leidt over veldwegeltjes rond Scherpenheuvel, doorheen kloven in het Müllerthal of langs de panorama’s van de Vogezen of het machtige Alpijnse hooggebergte, elke passage geeft zin om een trekkersrugzak te vullen met gevriesdroogd voedsel, blarenpleisters en stafkaarten, en eropuit te trekken voor een avontuur. “Ik kreeg zelfs berichten van mensen die me op Google hadden gevonden. Met de vraag waar deze of gene scène was opgenomen, omdat ze daar toch zo graag wilden gaan wandelen”, lacht Ellen Scheers.


Elke passage in GR5 geeft zin om een trekkersrugzak te vullen met gevriesdroogd voedsel, blarenpleisters en stafkaarten, en eropuit te trekken voor een avontuur.

© Sofie Gheysens 


Met dank aan de scouts

Ellen maakte van locaties zoeken voor series of films haar beroep. “Op basis van het scenario en in overleg met regisseur, art director en production designer bepalen we de stijl waarbinnen we werken. Denk bijvoorbeeld aan kleurengebruik. En daarna zoeken we naar plaatsen waar we kunnen filmen, van interieurs tot buitenlocaties.” Voor GR5 kreeg Ellen hulp van Bart Matthys, fervent wandelaar en broer van regisseur Jan. Bart draait al een eeuwigheid mee in de tv-wereld, meestal als eindredacteur en soms als regisseur, maar werkte nooit eerder als locatiejager. “Jan wilde voor dit project graag met mij werken. We zaten vroeger in de scouts en gaan weleens samen wandelen. Hij wist dat ik het onderste uit de kan zou halen wat betreft de natuurlocaties.”

 

In januari 2019 beginnen Ellen en Bart eraan. Niet dat de twee zelf de kenmerkende rood-witte markeringen helemaal volgen van de Nederlandse Noordzee tot aan de Franse Rivièra. Dat zou wellicht een fijne onderneming geweest zijn, maar paste niet meteen binnen de planning van een Vlaamse fictiereeks. Laat staan binnen het budget. Wel verdelen ze het ganse traject in locatiehubs, clusters waarrond er gefilmd wordt. “Vanuit die hubs zochten we in alle windrichtingen naar de juiste settings”, verklaart Bart.


Even voorstellen

Ellen Scheers

43 jaar

-

Woont in Weerde.

-

Werkt als locatiejager voor The View Locations, onder meer aan Tabula Rasa, De Ronde, Underground en Beau Séjour.

-

Nam voor GR5 onder meer de Alpen en de interieuropnames in Antwerpen voor haar rekening.

Bart Matthys

48 jaar

   -

Woont in Leuven.

-

Werkte onder meer aan Het Eiland, In De Gloria, Belga Sport en Iedereen Duivel.

-

Nam voor GR5 onder meer de Ardennen en de Vogezen voor zijn rekening.


Van Hoek van Holland naar Klein Zwitserland

GR5 vertrekt in het kustplaatsje Hoek van Holland. Daar vullen hikers traditioneel een flesje met Noordzeewater, dat ze later in de Middellandse Zee leeggieten. “In het scenario stond dat deel beschreven als een saai landschap,” zegt Ellen, “maar eigenlijk was het een hele mooie plek: een gigantisch, weids strand met daarachter de haven van Rotterdam.”

 

Voor scènes op het Vlaamse platteland trok de crew naar Scherpenheuvel en Genk, die in de Ardennen werden ingeblikt in Spa en Ouren. Vaak is het puzzelen. “In Spa vond ik een kapel die als achtergrond voor een dialoog met zes personen moest dienen”, vertelt Bart. “De cameraman had evenwel bezwaar: hij kon te weinig richtingen uit. Voor een dialoog met veel personages heb je langs alle kanten goede achtergronden nodig.” Een geval van onervarenheid, lacht hij. “Maar uiteindelijk vond ik een andere kapel die er nog fotogenieker uitzag.”

 

In Luxemburg stootte Bart op enkele pareltjes in het Müllerthal, alias Klein Zwitserland. “In die canyons heb ik me kunnen uitleven. Daar heb ik serieus wat gewandeld”, zegt hij. Op sommige dagen haalde hij 20 kilometer. “Vaak moest ik me inhouden om er niet nog een paar kilometer extra aan te breien. Ik moest mezelf inpeperen dat ik daar was om locaties te vinden, niet voor mijn plezier.” Ook Ellen was onder de indruk van de natuur in de Lage Landen. “Spa kent iedereen, maar Ouren en het Müllerthal hebben me echt verrast. Daar had ik een waar vakantiegevoel. Ik had nooit gedacht dat ik zo dicht bij huis zoveel schoonheid kon vinden.”



Ik had nooit gedacht dat ik zo dicht bij huis zoveel schoonheid kon vinden.

Ardens riviertje in de Vogezen

De werkwijze verloopt voor elke locatiehub hetzelfde: locaties voor sleutelscènes staan met stip bovenaan het lijstje. De rest volgt later wel. Het is nu eenmaal gemakkelijker om een doorsnee bospaadje te vinden dan een fotogenieke klif waar een personage moet afdonderen. “Het gebeurt zelfs dat we locaties switchen”, zegt Ellen. “Een bos of een riviertje in de Vogezen verplaatsen we dan naar de Ardennen, of andersom. Dat doen we uit praktische overwegingen: we filmden op 166 locaties in 90 dagen tijd, wat betekent dat je op één dag soms vijf locaties aandoet. Dan kan je niet te veel tijd verliezen met verplaatsingen. Al moet het plaatje wel kloppen qua reliëf en begroeiing.”

 

De queeste naar mooie filmlocaties in de Vogezen liet Bart regelmatig met open mond achter. Zoals toen hij speurde naar een fotogeniek kasteel en hij, op het einde van een lange dag, exact vond wat hij zocht. “De ondergaande zon gaf dat kasteel een magische gloed. Ik stond daar helemaal alleen in een idyllisch middeleeuws decor ... een memorabel moment.” Wel vaker was Bart onder de indruk van de uitgestrekte wouden van de Vogezen, waar de industriële beau monde zich ooit prima thuis voelde. “Die verhalen vang je ginder weleens op. Over hoe Giscard d’Estaing, de Franse ex-president, er in de jaren 1970 met zijn gevolg kwam jagen en een bus prostituees liet aanrukken”, lacht hij. Blijkbaar verbergen de Vogezen grotere geheimen dan degenen die de personages van GR5 meedragen.



De ondergaande zon gaf dat kasteel een magische gloed. Ik stond daar helemaal alleen in een idyllisch middeleeuws decor ... magisch!

© Sofie Gheysens 


Ook de Jura konden de locatiejagers pruimen. Omwille van het sympathieke, kleinschalige toerisme en de koeien, die volgens Bart mooier zijn dan eender waar. Ellen herinnert zich vooral de bossen, “zo fris groen dat je erin wilt bijten.” En de mensen, die trots zijn op hun streek en hun GR5. En daardoor heel behulpzaam.



Heldhaftige karavaan in de Alpen

Niet dat de paden van een locatiejager immer over rozen gaan. Zelfs niet op de GR5. Bart en Ellen verzeilden in sneeuwstormen en in kluwens van bureaucratie. Zo speelde Ellen af en toe ‘domme Belg’ bij het scouten van bergkammen en -toppen in de Alpen. “Op vele plaatsen heb je toestemming nodig van de gemeente om een berg op te rijden. Maar ik had geen tijd om daarop te wachten”, zegt ze. Vaak gespte ze dan haar wandelschoenen aan voor een fikse staptocht. Maar soms, wanneer een enkeltje richting top drie uur zou kosten, lapte ze de regels weleens aan haar laars.

 

Na haar research op Google Street View en Google Earth sprak ze met toeristische bureaus en gemeentebesturen, boswachters en uitbaters van chalets. “Zo gaat het automatisch aan het rollen en vind je snel wat je nodig hebt.” Tijdens een van haar uitjes fotografeerde ze een klif vanuit alle hoeken. Even verderop stond een afgelegen geitenboerderij. Na de fotosessie ging Ellen daar even langs, om te polsen of het filmteam er de make-up kon doen of stroom aftappen. “Ah, je bent er nog”, zei de boerin. “Ze dacht dat ik van die klif was gesprongen”, zegt Ellen. “Het bleek een populaire rots om zelfmoord te plegen.”


Op smalle paadjes zet de crew quads met dikke rupsbanden en een laadbak in. Niemand sjouwt zich graag een hernia.

© Sofie Gheysens 


Elke filmlocatie moet er niet enkel piekfijn uitzien, maar dient ook min of meer bereikbaar te zijn voor een vrachtwagen met materiaal. Of toch op z’n minst voor een jeep. Op de smalle paadjes zet de crew gators in, quads met dikke rupsbanden en een laadbak. Niemand sjouwt zich graag een hernia met loodzware generatoren en ander filmmateriaal. Al valt daaraan soms moeilijk te ontkomen. “Over een Alpencol loopt zelden een asfaltbaan”, aldus Ellen. Een paar keer moest de ploeg de handen uit de mouwen steken. Bart: “Je ziet de mensen vloeken wanneer zo’n karavaan te voet zich vormt. Maar ach, zolang het bij een paar keer blijft, heeft het nog wel iets heldhaftigs.”


Zelf op pad

Naarmate de serie vorderde, groeiden de loodjeslijsten van natuurliefhebbende kijkers. En ging het bij velen kriebelen om zelf op pad te trekken. Ook acteur Boris Van Severen, naar eigen zeggen geen buitenmens, liet weten dat GR5 hem aangenaam liet kennismaken met de rust van de natuur. De locatiejagers moeten niet overtuigd worden. “Ik denk niet dat ik ooit nog zo’n leuke job ga krijgen”, zegt Ellen. Bart vult aan: “De natuurbeleving was zalig. Op sommige dagen bekeek ik ’s avonds in het hotel mijn foto’s en besefte ik: wow, wat heb ik vandaag weer gezien?”

 

Als er een vervolg komt – een GR6 of GR7, wie weet – werken de twee met plezier opnieuw mee. En ooit trekken ze er zelf op uit. Ellen droomt luidop van een trek met haar zesjarige dochter. “De streek rond Ouren of het Müllerthal, met dat spectaculaire landschap van rotsen, daar krijg ik haar wel warm voor”, zegt ze. “En eens ze oud genoeg is, neem ik haar mee op een meerdaagse tocht.”


Voor de streek rond Ouren of het Müllerthal, met dat spectaculaire landschap van rotsen, krijg ik mijn zesjarige dochter wel warm.

Ook Bart wil blijven wandelen. De Vogezen staan op z’n verlanglijstje, net als de Ourvallei, waar hem vooral de absolute stilte opviel. “Die had ik zelden zo intens ervaren”, zegt hij. De job achtervolgt hem. Tijdens de coronaquarantaine ontdekte hij een heleboel fijne plekjes binnen een straal van tien kilometer rond zijn huis. “Omdat ik nog altijd met die open blik van toen rondloop. Ik hoop dat het zo blijft.”


Het verhaal achter drie sleutellocaties

  • Als locatiejager moet je de regio als je broekzak leren kennen. Al was het maar omdat onvoorziene omstandigheden anders roet in de gamel kunnen gooien. Bart kan er over meespreken. Kort voor de opnames pootte het lokale bestuur een schuilhut neer op de locatie die hij voor ogen had voor de openingssequentie van de serie, een klif op de Col du Donon. “Die abri hinderde de cameraman in zijn bewegingsvrijheid en de locatie was daardoor onbruikbaar.” Gelukkig had Bart zijn huiswerk gemaakt. Voor zijn vertrek had hij wandelblogs van streekspecialisten uitgeplozen en ter plaatse liet hij zich ook op sleeptouw nemen door de voorzitter van de lokale wandelclub. Dankzij die voorbereiding had hij op het cruciale moment een alternatief achter de hand.
  • Niet enkel de mooie natuur valt op in GR5, ook de idyllische slaapplaatsen doen wegdromen. Een keer belandden de wandelaars tijdens een stortbui in een oude chalet, waar ze op zolder een boodschap van Lisa aantreffen. “De meeste van die trekkershutten in Frankrijk hebben een upgrade gehad, waardoor ze er té pico bello uitzien”, zegt Ellen. “Anderen staan te verkommeren – je vindt er veel lege bierflesjes en joints. Wij contacteerden de toeristische dienst, die op hun beurt de lokale wandelclubs aanspraken, en zo vonden we alsnog een geschikte blokhut."
  • Op de grens tussen Frankrijk en Zwitserland ligt het natuurpark Doubs. Daar diende een prachtige waterval als decor voor een crisismoment van Lisa. De hamvraag: sprong ze of niet? “Een beetje stroomafwaarts vond ik ook dat stuwmeer waar de politie zoekt naar haar lijk”, zegt Ellen. De passage op de Frans-Zwitserse grens bezorgde de locatiejagers wel de nodige hoofdbrekers. Zwitserland behoort niet tot de EU en houdt grenscontroles. “Telkens liepen we het risico dat een douanier alle serienummers van het materiaal wilde uitspitten. Dan verlies je een halve dag, wat we ons niet konden veroorloven. Om het aantal grensovergangen te beperken, heb ik een aantal Zwitserse locaties opnieuw gezocht in Frankrijk."

Wil je ook een stuk van een GR bewandelen? Wij hebben routes voor je geselecteerd doorheen heel België.

Bewandel een stukje GR >>


Een voorbereide wandelaar is er twee waard. Met de juiste wandelschoenen kan je nog verder op avontuur!

Kies de beste wandelschoenen >>