Transcontinental Race: Andrea fietste 2.000 km door Europa

Andrea Nichelson

Afdelingsverantwoordelijke Travel bij A.S.Adventure Gent

Houdt van fietsen, lopen, klimmen, wandelen en reizen
Fietste eerder al naar Italië
Fietste tijdens de TCR 2.000 kilometer van Trondheim tot Duitsland

Wat is de Transcontinental Race?

Geen volgwagen, geen bevoorradingsposten en geen hotelkamer die ’s avonds voor je klaarstaat. De Transcontinental Race, kortweg TCR, is een self-supported ultrafietswedstrijd dwars door Europa. Dat betekent dat je onderweg zelf instaat voor eten, slapen, navigeren en problemen met je fiets.

Zomaar inschrijven kan niet. Kandidaten vullen een uitgebreide vragenlijst in die peilt naar hun ervaring en kennis van onder meer routeplanning. Uiteindelijk mogen ongeveer 400 fietsers starten.

De route ligt niet volledig vast. De organisatie bepaalt de start, finish, vier checkpoints en een aantal verplichte trajecten. Hoe je die punten met elkaar verbindt, zoek je zelf uit. Andrea en haar tweelingzus Luisa tekenden voor hun TCR zo een route van ongeveer 4.800 kilometer uit. Hun richtlijn: zo’n 200 kilometer per dag. De deelnemers kregen 20 dagen om de finish in Kalamata (Griekenland) te bereiken. Winnaar Robin Gemperle deed er amper 10 dagen en bijna 9 uur over.

Bij de voorbereiding kwam heel wat routeplanning bij kijken. Winkels, tankstations en hun openingsuren kregen vooraf een plaats in de fiets-gps. “Een tankstation is de hemel voor ultraracers. Dat is een ontbijtplaats, badkamer, hamburgertent en winkel tegelijk.”

Twee bepakte fietsen staan tegen een stenen muurtje bij een bergmeer onder een bewolkte lucht.

De geplande TCR-route voor 2026

De route tussen de controlepunten ligt niet vast. Elke deelnemer zoekt zelf uit hoe hij of zij start, checkpoints, verplichte trajecten en finish met elkaar verbindt. Andrea en Luisa tekenden zo hun eigen route van ongeveer 4.800 kilometer uit.

Start: Trondheim, Noorwegen
Checkpoint 1: Flåm, Noorwegen
Checkpoint 2: Tatragebergte, Slovakije
Checkpoint 3: Sarajevo, Bosnië en Herzegovina
Checkpoint 4: Leskovik, Albanië
Finish: Kalamata, Griekenland

Van verjaardags-cadeau tot ultrarace

Het idee om zelf aan de start te staan, kwam niet volledig uit de lucht gevallen. Andrea en haar tweelingzus Luisa volgden de TCR al jaren online. Toen de race een jaar eerder op 27 juli startte, toevallig hun verjaardag, begon het te kriebelen. Waarom hun dertigste niet samen vieren op de fiets?

Zodra Trondheim als startplaats bekendgemaakt werd, was Andrea helemaal verkocht. “Het maakte me niet uit waar we naartoe reden, zolang Noorwegen of Zweden erin zat.” Andrea had al meerdere bikepackingtrips in de benen, onder andere richting Italië, maar een wedstrijd van dit kaliber was nieuw terrein.

Een fietser in blauw rijdt voorop, gevolgd door een fietser in rood op een bosweg met sneeuw langs de kant.

Geen startboog, wél kippenvel

Andrea en Luisa reisden vier dagen met trein, boot en bus naar Trondheim. Onderweg doken steeds meer fietsen op. “Je zag meteen wie ook naar de Transcontinental ging. Dan knoop je een gesprek aan en ontstaat er vanzelf een community.”

Op een zondagavond om acht uur was het zover. Er was geen luide presentator, geen muziek, geen startboog. Alleen een plein vol fietsers die even later aan hun race door Europa begonnen. “Ik had maanden naar dat moment toegeleefd en ineens was het zover. Ik kreeg kippenvel!”

Noorwegen om van te huilen

Rustig inkomen zat er niet in. Richting het eerste checkpoint in Flåm wachtte meteen een kleine 700 kilometer en zo’n 7.000 hoogtemeters. Maar de landschappen in Noorwegen maakten veel goed. “Het voelde soms als een maanlandschap: bijna geen bomen, alleen gras en eindeloze vlaktes. En dan kijk je opzij en ligt daar ineens een gigantische gletsjer.”

Op een van de eerste beklimmingen kronkelde de weg tussen de bergen omhoog. Schapen liepen vrij over het asfalt. Andrea keek rond en voelde de tranen komen. “Ik was zo dankbaar dat wij dat avontuur mochten meemaken. Die omgeving, die schapen… Als natuur mij kan doen wenen, dan ben ik voldaan.”

Twee fietsers rijden over een gravelpad langs een rotswand met uitzicht op een bergmeer.

Slapen waar het lukt

Tijdens zo’n bikepacking race draait alles om fietsen, eten zoeken en een slaapplek vinden. Dat laatste bleek soms een avontuur op zich. Eén avond vonden Andrea en Luisa nergens beschutting tegen de wind. Juist toen een plek naast een elektriciteitscabine een serieuze optie begon te lijken, ontmoetten ze een koppel dat een B&B aan het verbouwen was. Een kamer was er nog niet, maar wel een bestelbus vol meubels. “Die mensen hebben de meubels eruit gehaald zodat wij op de vloer van hun bus konden slapen. Vanuit die camionette hebben we onze ouders gefacetimed: ‘Alles goed hier. Wij slapen vannacht in de bus van mensen die we net hebben leren kennen.’”

Ook in Zweden bood een wildvreemde hulp toen een storm losbarstte. Een nachtwaker liet hen binnen voor koffie en een toiletbezoek en gaf toestemming om onder het afdak te slapen. “Dat is iets wat ik van ervaren ultraracers wil onthouden: die kalmte. Er gebeurt iets en zij denken gewoon: oké, hoe lossen we dit op?”

Wist-je-datje: elke deelnemer rijdt met een tracker

Zo kunnen supporters de race thuis live volgen via de bekende dots: bewegende stipjes op de kaart.

Zucchero en zadelpijn

Tijdens de voorbereiding hadden de zussen samen een playlist gemaakt. Op een beklimming zong Luisa luidkeels mee met haar koptelefoon, zonder te merken dat een andere deelnemer al een tijdje achter haar reed. Boven kwam hij naast haar fietsen: “Please keep on singing, because I don’t have music with me.”

Andrea zelf kreeg telkens een boost van Italiaanse nummers van Paolo Conte en Zucchero. Als haar energiepeil dan terug steeg, wist Luisa dat direct: dan kwam Andrea haar al zingend voorbijgefietst.

Minder elegant was de zadelpijn. “Ik heb letterlijk op de blaren gezeten.” Op een bepaald moment zat er zelfs een blaarpleister op een weinig voor de hand liggende plek. “Tja, dat is zelfredzaamheid, hè.” Andrea’s tip: smeer onderweg regelmatig broekzalf of Chamois crème om wrijving zoveel mogelijk te beperken.

Ik ben geschrokken hoe gemakkelijk het fysieke was tegenover het mentale.

Een fietser staat met een fiets op een gravelweg naast een bord met de tekst Flåm Zipline.

Als je benen nog kunnen, maar je hoofd niet meer

Fysiek verraste de race Andrea vooral in positieve zin. “Ik ben ervan geschrokken hoe gemakkelijk het fysieke eigenlijk ging ten opzichte van het mentale. Zowel Luisa als ik voelden dat ons lichaam dit aankon.”

Maar de korte nachten stapelden zich op. Zelfs eenvoudige beslissingen werden zwaar. Nog vijftig kilometer rijden of stoppen? Is er verderop eten? Kunnen we daar slapen? Vooral lange stukken zonder bebouwing maakten Andrea onrustig. “Tijdens de voorbereiding hadden we vooral naar kilometers gekeken. Onderweg merkten we hoe belangrijk het is om te weten waar je aan het einde van de dag uitkomt.”

De stilte voor de Aldi

In Duitsland kwam het breekpunt. Het was heet en Andrea reed al tientallen kilometers steeds trager. Ze stopten bij een Aldi. Terwijl Luisa boodschappen deed, ging Andrea aan de ingang zitten. “De stilte sprak: het is gedaan.”

Toen ze uiteindelijk “Ik kan niet meer” uitsprak, barstte ze in tranen uit. Toch stapten ze opnieuw op, want hun hotel lag nog zeventig kilometer verder. Dertig kilometer voor het hotel zei Luisa wat Andrea zelf nog niet kon: “Het is goed geweest.”

“Die laatste dertig kilometer waren de langste van de hele race. Zodra je hoofd zegt: we stoppen, houdt je lichaam er blijkbaar ook mee op.” Even later tikte de teller de 2.000 kilometer aan.

Bij Andrea zit de teleurstelling er nog. “Voor mij voelt 2.000 kilometer nog niet als genoeg. Ik ben nog niet voldaan.” En toch: als ze terugdenkt aan de tocht, zijn het niet alleen de gemiste kilometers die blijven hangen. Ook de Noorse schapen, de foute meezingers, onverwachte slaapplekken en hartverwarmende ontmoetingen reisden mee naar huis. Eén ding staat vast: Andrea is nog lang niet uitgefietst. “Denk niet: die zijn zot, dat zou ik nooit kunnen. Als je iets écht wil, probeer het gewoon. Je weet pas hoe ver je geraakt als je vertrekt.”

Een fietser met rode helm bewondert een berglandschap met sneeuw op de toppen.

Wat zit er in Andrea’s fietstassen voor de Transcontinental Race?

Veel luxe reed er niet mee in haar fietstassen. Andrea koos bewust voor spullen die compact, licht en praktisch waren onderweg. “Op een ultrarace telt elke gram.”

Een lakenzak: “Een compact alternatief voor een slaapzak tijdens warmere nachten, eventueel gecombineerd met een donsjas als het kouder werd.”
Een bivakzak: “Beschermde mijn slaapmatje tegen de ondergrond en gaf extra bescherming tegen de wind.”
Een waterfilter: “Zo konden we ook op lange trajecten zonder winkels aan drinkwater raken.”
Regenjasje: “Licht, compact en winddicht genoeg om me door het gure Zweedse weer te helpen.”
Goede fietsverlichting: “Onmisbaar tijdens de vele uren die we in het donker fietsten.”
Koptelefoon: “Muziek gaf me onderweg een boost, terwijl ik dankzij het open-ear ontwerp toch het verkeer bleef horen.”