🕒 Leestijd: ongeveer 10 minuten

Zinderend Zillertal

In de zomer valt er veel te beleven in het Zillertal, een vallei in het Oostenrijkse Tirol. Wandelen of fietsen, adrenaline of rust: dit is de ideale bestemming voor wie van bergen droomt. Een avontuur dat op je wacht. Een roedel uitgelaten ambassadeurs en experts van A.S.Adventure ging op verkenning en keerde van dat Explore Camp Zillertal huiswaarts met volgend verslag.


Glorieuze nieuwe dag op de Petersköpfl

“May your trails be crooked, winding, lonesome, dangerous, leading to the most amazing view. May your mountains rise into and above the clouds.”

 

“Moge uw paden scheef, bochtig, eenzaam, gevaarlijk zijn en leiden tot het meest verbazingwekkende uitzicht. Moge uw bergen in en boven de wolken uit rijzen.”

(Edward Abbey)

 

Het begint met een klein streepje aan de horizon, daar achter de bergkam van de Kleine Riffler. In geen tijd verwarmt een oranje gloed het gehele landschap. En wat voor een landschap. Eentje dat zo ontsnapt lijkt uit een reismagazine. De zonsopgang trekt vegen over de kloeke drieduizenders die ons omringen, over hun majestueuze gletsjers. In de diepte blinkt een turkoois stuwmeer. Wolken pakken onder ons samen in alsmaar veranderende patronen, even razendsnel opbrekend als ze zich vormden.

"Tijdens de zonsopgang op de Petersköpfl zwijgt iedereen. Vervuld van ontzag voor de bergen."


Nu begrijpen we weer waarom we deze ochtend voor dag en dauw uit onze slaapzak rolden in een zaal vol snurkers. Waarom we met slaap in de ogen struikelden over rotsen en ploeterden door sneeuwvelden. Waarom we onderweg naar boven de uitwerpselen van marmotten poogden te ontwijken, waggelend op het ritme van een hoofdlamp. Tussen de steenmannetjes op de Petersköpfl, 2679 meter boven zeeniveau, wordt het allemaal duidelijk.

Waar belevenissen avonturen worden

Twee dagen eerder arriveren we per trein in het Zillertal, een vallei in de Oostenrijkse Alpen. De omgeving vormt een volmaakt Alpijns cliché. Nauwe kerkjes met rode potlooddaken, koeien die met het gerinkel van hun bellen hun aanwezigheid op lakens van groen gras te kennen geven, een helder riviertje dat door het dorpje stroomt. Het Zillertal is - redelijk letterlijk - het ideale decor voor een actieve vakantie. Een plek waar, luidens de Oostenrijkse toeristische dienst, “belevenissen avonturen worden.”

 

We kunnen ons daar wel iets bij voorstellen. De panorama’s alleen al wekken goesting om eropuit te trekken op. Om stapschoenen aan te gespen of op de dichtstbijzijnde mountainbike te springen. In de zomer kan je hier wandelen, fietsen, klimmen of zwemmen in een omgeving om van te smullen. Vooral wandelaars komen prima aan hun trekken op meer dan 1400 kilometers wandelroutes van elke moeilijkheidsgraad. Een gezapige slentertocht in het zonnetje van de vallei? Ga je gang! Liever een huttentocht over woeste bergpieken? Evenzeer mogelijk!

 

Verschillende langeafstandswandelingen doorkruisen de Zillertal Alpen. Denk aan de Berliner Höhenweg, de Trans-Alpijnse Oversteek - van de Tegernsee via de Achensee en het Zillertal naar Sterzing - of de Peter Habeler Route. Die laatste is genoemd naar de meest befaamde lokale berggeit, die ooit samen met Reinhold Messner, zijn kompaan van net over de Italiaanse grens, als eerste de Mount Everest beklom zonder zuurstoffles.

 

Het uitgestrekte Natuurpark Zillertaler Alpen neemt met z’n 420 vierkante kilometer zo’n 40 procent van de vallei in. Van bergdorpje Ginzling tot aan de Hochfeiler, een knoert van 3510 meter hoog die de grens vormt met het Italiaanse Zuid-Tirol, is de biodiversiteit enorm. Andere 'bekende' bergen die je hier spot zijn de Löffler, Schwarzenstein en de Möseler. Diepe bergkloven vormen de toegang tot de vijf zijdalen van het natuurpark. Aan het einde lopen ze uit in uitgestrekte almweiden om U tegen te zeggen. Dit heerlijk rustige, ruige gebied vormt zo een tegengewicht voor het toerisme in de dalen. Je kan er met een portie geluk marmotten en steenbokken in de ogen kijken. Of het er ook echt stil is? Niet altijd en overal, maar daarover dadelijk meer.

"Het Natuurpark Zillertaler Alpen biedt een tegengewicht voor het toerisme in de dalen. De biodiversiteit is er enorm."



Het Zillertal in een oogopslag

  • Vallei van de rivier Ziller, te midden van de Zillertaler Alpen in het Oostenrijkse Tirol.
  • Paradijs voor berg- en natuurliefhebbers, wandelaars, mountainbikers en bergbeklimmers.
  • Afstand Brussel - Jenbach: +- 900 kilometer.

Wat valt er in de zomer te beleven?

  • Wandelen. Met 1483 kilometer aan wandelroutes is er voor ieder wat wils. Luswandelingen, uitdagende hikes naar berghutten of een meerdaagse tocht over de bergen, het kan allemaal. Populaire bergwandelingen leiden naar de Ahornspitze, de Grüblspitze of via het Friesenberghaus naar de Petersköpfl. De Berliner Höhenweg loodst de wandelaar gedurende acht dagen langs, euh, de hoogtepunten van het Zillertal en klokt af op 85 kilometer en 6600 hoogtemeters. Je wordt al moe na het lezen van voorgaande? Tien zomerbergliften nemen je op verschillende plaatsen in het natuurpark moeiteloos naar boven. Op zeven daarvan mag je fiets mee. Wat ons brengt bij...

  • Fietsen. In en rond het Zillertal kunnen pedaalridders bergpassen bedwingen of met de mountainbike de kleinste bergpaadjes opzoeken. Elektrische mountainbikes worden alsmaar populairder, alsook het concept ‘bike & hike’: met de fiets naar het begin van je wandelpad. Mountainbikers krijgen 1385 kilometer paden voor de wielen, waarvan 108 kilometer blauwe routes, 905 kilometer rode routes en 372 kilometer zwarte routes. In totaal goed voor 2773 hoogtemeters op single trails.

  • Adrenaline. Wie de hartslag nog wat verder omhoog wil jagen, opteert voor een half dagje in de buurt van de Schlegeisstuwdam. Vlieg 600 meter boven de vallei met de Flying Fox, spring van de dam en abseil naar beneden of klim naar boven via de via ferrata, ‘klettersteig’ in de lokale lingo. Ook voor kinderen is er een klimparcours. In het Zillertal zijn er meer dan 20 van dat soort dealers in adrenalinekicks, ter land, ter zee of in de lucht. Raften en canyoning behoort tot de mogelijkheden. Daarnaast vind je er ook 28 klimlocaties en twee klimbossen.

  • Gletsjer. Op de Hintertuxgletsjer kan je zelf in hartje zomer skiën. Ook voor wie niet graag op de latten staat, valt er wat te beleven. Daal af in het Natuur IJspaleis, het hart van de gletsjer, of in de Spannagelgrot, de hoogstgelegen Europese grot die open is voor bezoekers. Let wel, op de Hintertuxgletsjer kan het ook in de zomer vriezen. Aangepaste kleding is vereist.

  • Smaak van de bergen. In meer dan 150 bergrestaurants met uitzicht bereiden de Oostenrijkers hartige boerenkost, zoals Schweinefleish mit Knödel of Schlutzkrapfen Graukäse, de Tiroolse variant op ravioli met ‘grijze’ kaas. Opgelet, de porties zijn gigantisch.

Slow travel: met de trein naar Oostenrijk

Elke ontmoeting met de bergen is memorabel, maar des te meer wanneer je die kanjers plots in al hun dramatische glorie ziet opduiken vanuit het raampje van je trein. Het Zillertal is perfect bereikbaar per spoor vanuit België, zowel met nacht- als dagtreinen. Wij spoorden vanuit Brussel, via Frankfurt en München, tot in Jenbach, de toegangspoort tot het Zillertal. Thuis ontbijten en in de namiddag in de bergen zitten, het kan. Op onze terugweg misten we een aansluiting in München, maar Deutsche Bahn zorgde snel en efficiënt voor een oplossing waar iedereen mee kon leven.


Adrenaline op de stuwdam

Op het einde van het Tuxertal, een afslag van het Zillertal, schiet een kabellift bijna verticaal de hoogte in. Drie ritjes later staan we op de Hintertuxgletsjer. Een halfuur eerder genoten we in het dal nog van een warme zon op onze snoet, nu sjezen dik ingeduffelde skiërs en snowboarders ons langs alle kanten voorbij. Samen met die van Zermatt in Zwitersland, zijn dit de enige skipistes die 365 dagen per jaar open zijn. Al zijn wij hier niet voor hetgeen zich bovengronds afspeelt. Achtereenvolgens verkennen we het Natuur IJspaleis, een ondergronds complex aan natuurlijke en door de mens gemaakte kamers en tunnels, en de Spannagelgrot.

Vanop het panoramisch dakterras zien we bijna anderhalve kilometer lager het Schlegeisstuwmeer liggen. Een stuwdam houdt het azuurkleurige water op z’n plaats. Een vredig kiekje. Weten wij veel dat we een dag later op een andere manier zullen kennismaken met de locatie. Met dichtgeknepen billen en hartslagmeters die fameus de hoogte inschieten, schuiven we aan voor de Flying Fox, een death ride 130 meter boven de groene vallei en langsheen de dam. Harnas om, even aanklikken en weg zijn wij... Jii-haa! Een gezonde portie angst maakt tijdens de 600 meter lange tocht plaats voor euforie. “Heerlijk ritje”, kirt de kamp-Nederlander achteraf. Iedereen is uitgelaten.

"De ‘giant swing’ blijkt geen idyllische schommel waarop je zachtjes kan wiegen met uitzicht op de vallei, wel een blinde sprong in het diepe."


Al verdampt die luidruchtige sfeer ietwat wanneer we de ‘giant swing’ te zien krijgen. Geen idyllische schommel waarop je zachtjes kan wiegen met uitzicht op de vallei, wel een blinde sprong in het diepe die hevige reacties opwekt bij de expeditieleden. Een van hen herinnert zich dat hij kinderen heeft die hij niet vaderloos kan achterlaten, een ander stelt edelmoedig voor om de foto’s voor zijn rekening te nemen. Een derde vervloekt zichzelf dat hij die ochtend zo royaal opschepte aan het ontbijtbuffet. We ruiken het verzamelde angstzweet van vorige springers in het harnas, terwijl de moedigsten aller expeditieleden de sprong wagen. Waarvoor hulde!


Niet zo stil

Voor een ander soort adrenaline zorgen de bergpaadjes die vanaf het Schlegeisstuwmeer omhoog kronkelen. Sommige van de wegeltjes worden al sinds de oudheid bewandeld. We kiezen voor de tocht naar het Friesenberghaus, een berghut op 2498 meter hoogte. Wandelingen worden hier niet uitgedrukt in kilometers, wel in wandeluren of hoogtemeters. Zelfs een schijnbaar kleine afstand verhult een veelvoud aan landschappen - van naaldbossen tot gletsjers en alles ertussen.

 

Er zijn geen geluiden, zelfs geen zuchtje wind. Alhoewel, even verderop klinkt witte ruis. Niet van snelwegen, zoals in België, wel van snelstromende gletsjerrivieren en watervallen. Het water stort zich met immense macht van de berg. Stille zone? Toch niet. Geen wonder dat waterkrachtcentrales voor het gros van de Oostenrijkse elektriciteit zorgen. We steken onze veldflessen onder het ijskoude water en drinken gulzig. Aah!

"We steken onze veldflessen onder het ijskoude water van een gletsjerrivier en drinken gulzig. Aah!"


Eerst stappen we tussen dennen- en sparrenbomen. Na de boomgrens traverseren we een groene alm op houten wandelpadden. Al die tijd behouden we het uitzicht op de vallei, de bergen rondom en het meer daarbeneden. Het is een moeilijke opgave om niet bij elke draai van het pad achterom te kijken en te genieten van het uitzicht. Veel meer scenisch kan zelfs een landschapsschilder het niet maken. Misschien daarom dat we achterop geraken op ons wandelschema. Wanneer we een graat oversteken, priemen we onze ogen tot spleetjes. We volgen het zigzagpaadje naar boven met onze ogen en zien hogerop, gecamoufleerd tussen de rotsen, het Friesenberghaus liggen. Onze sporthorloges geven het verdict: we zijn nog maar halverwege.

Eten bij de bomma

Gelukkig wacht er boven in de hut een frisse pul bier en een warme maaltijd. Stomende borden champignonsoep komen op tafel, gezonde boerenkost die de uitgeputte energievoorraden royaal aanvullen. Dineren in een Oostenrijkse berghut is zoals op bezoek gaan bij de bomma. De porties zijn gigantisch en de kok lijkt daar haast een sardonisch genoegen in te scheppen. We sneuvelen op enkele happen van de meet. “Ah, een vechter”, zegt de serveerster droog wanneer ze ons bord afruimt.

 

Na de maaltijd komt de schnapps op tafel - “tirolertequila” - en verbroederen we met het personeel van het Friesenberghaus. Het is een huzarenstukje om een berghut te runnen. “De hut na de winter klaarmaken voor het zomerseizoen alleen al duurt tien dagen”, zegt uitbater Florian. “Het neemt drie dagen in beslag om water uit de kraan te krijgen. Eerst moeten we de bron lokaliseren en daarna vijf à tien meter sneeuw weggraven.” De hut is quasi zelfvoorzienend. Energie komt van zonnepanelen, water van de gletsjer. Een ingenieus filtersysteem zorgt ervoor dat afvalwater gezuiverd wordt. Enkel voor bevoorrading is het Friesenberghaus aangewezen op de vallei. De volgende dag zien we hoe een helikopter een “pakje” van een paar ton aflevert.

"Het is een huzarenstukje om een berghut te runnen. “Om water uit de kraan te krijgen, moeten we na de winter vijf à tien meter sneeuw weggraven”, zegt uitbater Florian."


De zon schuift weg achter de bergen. Tussen de geur van hikerszweet hangt een sfeer van kameraadschap. Iedereen is hier voor dezelfde reden - de liefde voor de bergen. En hoewel onze spieren pijn doen, maken de herinneringen aan de perfecte dag in de heilzame berglucht veel goed. In het Zillertal zien we onszelf met gemak honderd jaar oud worden. Heeft het Friesenberghaus toevallig nog iemand nodig die schnitzels kan bakken?

Tirolerhof in Tux

Ondanks de populariteit bij toeristen - zowel in de zomer als in de winter - is het Zillertal een bestemming op mensenmaat. Hier geen gigantische ketenhotels waar je een plattegrond behoeft om van je kamer tot in het restaurant te geraken. Wel kleinschalige familiehotels waar je na elke afmattende dag in de bergen in een warm bad belandt. Letterlijk en/of figuurlijk.

 

Het Tirolerhof in Tux is zo’n plek. Dit is een hotel in Tirolerstijl, maar wel met een hedendaagse, moderne twist. De kamers zijn piekfijn in orde en vanuit het zwembad heb je zicht op fluogroene alpenweides. Baantjes trekken met koeienzicht.

 

Al is het je vergeven wanneer je na een fikse bergwandeling meteen met een cocktail in de jacuzzi op het dakterras kruipt. Hoewel het Tirolerhof een heleboel kamers telt, voelt het hotel nooit onpersoonlijk. Met dank aan de vele hoekjes en plekken om te chillen en de oprechte vriendelijkheid waarmee het personeel elke dag een praatje maakt.

Laat je verder inspireren

Heeft dit artikel je overtuigd om je valies in te pakken en te vertrekken richting Zillertal? Bezoek dan ook het Natuur IJspaleis van de Hintertuxgletsjer.


Voor wie zich nog niet helemaal zeker van zijn stuk voelt in de bergen, zet onze expert nog eens alles op een rijtje in deze reeks bergwandelen voor beginners’.


Cookie-instellingen voor de beste online A.S.Adventure-ervaring

A.S.Adventure maakt gebruik van marketing, analytische en functionele cookies en vergelijkbare technologieën. Ook derden en sociale netwerken kunnen cookies plaatsen via onze website. Als je op “accepteren” klikt, ga je hiermee akkoord. Je kan voorkeuren ook wijzigen en wij slaan jouw keuze twee jaar op. Direct je keuze wijzigen? Dat kan via de cookie policy button onderaan alle pagina's.